Zajrzyj do środka książekz dzieckiem w roli głównej

Drzwi spiżarki uchyliły się z cichym skrzypnięciem. Pachniało tu suszonymi grzybami, wanilią i zimną mąką. Na ścianie, między słoikami, tkwił rządek haczyków.

Maja stanęła na palcach. Na jednym z nich, samotnie, wisiała foremka: blaszana gwiazda z pięcioma ramionami, srebrna na krawędziach, z czerwoną wstążką przewleczoną przez uszko. Srebro zamigotało w świetle z kuchni. Gwiazdka zakręciła się lekko, gdy dziewczynka musnęła ją oddechem.

— Babciu! — zawołała. — Chodź, zobacz!

Pod ławką rufową leżała zwinięta szmata. Antek wyciągnął ją na deski i rozłożył: czarne, dziurawe jak sito płótno, a przy białym, strzępiastym obszyciu — napis wyblakłym drukiem.

— Popatrz — zawołał. — „Skrzynia pod siódmą gwiazdą. Przed przypływem”.

Lena przechyliła głowę.

— Siedem dziurek... jedna, druga, trzecia... — liczyła, wodząc palcem po płótnie. — Ułożone w gwiazdę. Skąd się tu wzięła?

Antek obrócił banderę pod słońce. Przez podziurawione płótno przeświecały jasne plamki, jakby ktoś wyciął je igłą. W piersi coś mu się zacisnęło — nie strach, tylko ta sama ciekawość, co rano przy pomoście.

— Wiążemy ją do masztu — powiedział. — Dziś szukamy skarbu.

Ponad dachami wieje mocniej. Kominy mijają ich bokiem, ciemne i chłodne, a świetlne schodki drżą pod każdym krokiem.

Nagle podmuch uderza w otwartą dłoń Leona. Gwiazdkowy guzik wyrywa się i leci w ciemność.

— Rudi!

Pies skacze za nim i łapie guzik pyskiem — delikatnie, jakby trzymał skorupkę jajka. Staje na stopniu, ogon mu drga.

Leon kuca przy nim i wyciąga rękę. Rudi oddaje mu guzik, ciepły od jego pyska. Chłopiec opiera czoło o kudłatą szyję przyjaciela i wypuszcza powietrze.